Archive | July, 2009

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (15)

23 Jul
เหลือเวลาในช่างห่ายอีกเพียง 15 วัน มี้อยากให้ลูกลองไปเที่ยวชมเมืองอื่นๆดูบ้าง ถ้าจะนับกันจริงๆ มีเพียง 4 วันที่ลูกสามารถจะเดินทางท่องเที่ยวแบบเต็มวันได้ นั่นคือ วันหยุดสุดสัปดาห์ซึ่งเหลือเพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น ลองวางแผนการเดินทางดูนะว่าอยากไปดูไปเห็นอะไรบ้าง มี้เชื่อว่าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับลูกอีกต่อไป

เมืองซูโจว (Su Zhou) เป็นเมืองเล็กๆน่ารักน่าประทับใจ (พูดเหมือนเคยไป 555+) มี้เอาข้อมูลจากในอินเทอร์เนทนี่ล่ะ ซูโจวได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองแห่งสาวงาม" แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของเมืองนี้ คือ วัดซีหยวน (Xi Yuan)เป็นวัดที่มีประวัติศาสตร์กว่า 700 ปี เป็นที่ประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิมพันมือพันตา พระอรหันต์ 500 องค์และพระจีกง 3 อารมณ์ จุดหนึ่งที่น่าสนใจของวัดนี้ คือ "สระไถ่ชีวิต" ( Life-Releasing Pond) ที่ซึ่งผู้คนพากันมาปล่อยเต่าปล่อยปลาปล่อยชีวิตสัตว์น้ำ ว่ากันว่าเต่าในสระแห่งนี้ได้รับการไถ่ชีวิตมา 300-400 ปีแล้ว

สวนหลิวหยวน (Liu Yuan) ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโบราณสถานมรดกโลก กวีเอกชาวจีน ซูตงปอ (Su Dong Bo) เคยกล่าวไว้ว่า ผูัใดมาเยือนเมืองซูโจวแล้วไม่หาโอกาสชมอุทยานหลิวหยวน ท่านผุ้นั้นจะเสียใจไปตลอดกาล เนื่องจากความงดงามของการจัดสวนแบบจีนซึ่งแฝงเร้นด้วยปรัชญาความเชื่ออย่างลงตัว

เมืองโจวจวง (Zhou Zhuang) เป็นเมืองโบราณซึึ่งอยู่ริมน้ำที่ยังคงอนุรักษ์ความงามทางด้านสถาปัตยกรรมของสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ซึ่งถูกสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง จนได้รับการขนานนามว่าเป็น “ เวนิสแห่งประเทศจีน ”  และได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก ลูกจะได้เห็นภาพชีวิตผู้คนริมน้ำท่ามกลางกลิ่นไอของเมืองโบราณ คล้ายๆตลาดน้ำอัมพวา จ.สมุทรสงคราม แต่สถาปัตยกรรมโบราณและบรรยากาศย้อนยุคของโจวจวงมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์อย่างยิ่ง

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (14)

18 Jul
วันที่ 17 กค.นี้เป็นวันที่ลูกอยู่ในช่างห่ายครบ 2 อาทิตย์พอดิบพอดี เป็น 2 อาทิตย์ที่เต็มไปด้วยความคิดถึงบ้านที่ค่อยๆเพิ่มมากขึ้นใช่ไหม มี้อยากให้ลูกมองอีกมุมหนึ่งนะ ถ้าลูกยังอยู่ที่บ้านลูกก็อาจพลาดโอกาสดีๆที่จะได้พบเห็นผู้คน สัมผัสวัฒนธรรมและเพิ่มพูนประสบการณ์ชีวิต บ้านไม่ได้อยู่ไกลจากลูกเลยถ้าลูกใช้สติตรองดูให้ดี บ้านคือที่ที่ให้ความอบอุ่นทางใจกับลูก ลูกแค่นึกถึงสิ่งดีๆที่ลูกได้รับแล้วนำมาเป็นพลังใจในการก้าวเดินต่อไปด้วยตัวเอง เพราะต่อไปลูกก็ต้องใช้ชีวิตของลูกเองอยู่ดี ขอให้รู้ไว้ว่าป๊า มี้ โดยเฉพาะอาม่าภูมิใจกับสิ่งที่ลูกคิดและตัดสินใจทำเสมอ มี้เชื่อว่าลูกจะเลือกเดินในเส้นทางที่ดี คือ คิดดี ทำดี พูดดี เราจะเป็นลมที่พยุงใต้ปีกของลูกให้โบยบินไปยังจุดหมายที่ลูกใฝ่ฝัน แทนคำอวยพรในวันดีๆของลูกนะจ๊ะ (^_^)

วันนี้ป้านิด พาพี่นิ่มกับมี้ไปเยี่ยมหนูน้อยบิ๊กเบนอีกแล้ว ด้วยความที่พวกเราต่างก็เป็นห่วงคุณแม่มือใหม่ว่าจะรับมือกับหน้าที่ตัวเองได้มากน้อยขนาดไหน และที่สำคัญอยากอุ้มและกอดบิ๊กเบนที่สุดเลย พี่บอยโชว์ฝีมือคุณพ่อมือใหม่ได้อย่างเต็มร้อยแถมฝีมือพ่อครัวหัวป่าทำมื้อกลางวันให้ป้านิดกับพี่นิ่มชิม ป้านิดเรียกไข่เจียวของพี่บอยว่า ไข่เจียวน้ำทะเล 555+ อร่อยสมชื่อ (โชคดีนะที่มี้ทานกลางวันไปก่อนแล้ว เอ๊ะ ไม่สิ เสียดายจัง ;P)

มีรูปน่ารักๆของหนูน้อยบิ๊กเบนมาให้ชมกันอีกแล้ว แอบถ่ายตอนน้องหลับ น้องทานนมเยอะขึ้น หลับนานทีเดียวตอนช่วงบ่าย ตื่นขึ้นมาร้องแอะเดียวทานนมต่อแล้วก็ส่งยิ้มหวานๆให้บรรดาแฟนคลับ ก่อนที่คุณแม่บิ๋มจะพาเจ้าชายน้อยไปลงอ่าง คุณแม่มือใหม่ยังไม่คล่องบิ๊กเบนเลยโชว์ลีลานักรักบี้ตั้งแต่เด็ก เอาหัวพุ่งชนขอบอ่างลูกเดียวเลย 555+ ขึ้นจากอ่างก็นอนแผ่ให้คุณแม่แต่งตัวอย่างอารมณ์ดี น่ารักน่าหยิกเป็นที่สุด


น้านิ่มอุ้มผมแล้ว เย้ ดีใจจัง


ถึงจะงีบผมก็ยิ้มสู้กล้องเสมอคร๊าบบบ


ครายปลุกกันเนี่ยยย…ผมยังง่วงอยู่นะ


กอดหมอนข้างแทนหม่าม๊าดีกว่า

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (13)

18 Jul
มี้ไม่ว่างเข้ามาเขียนบันทึก 2 วัน ต้องมานั่งปั่นย้อนหลังอีกแล้ว อิอิ แต่เรื่องที่นำมาบันทึกวันนี้มีคุณค่าสมกับที่ต้องรอคอยจริงๆ วันนี้ป้านิดเล่าเรื่องผู้ชายคนหนึ่งที่ป้านิดดูจากรายการตีสิบ น่านับถือในจิตใจของเขาเป็นที่สุด เขาชื่อ อภิรักต์ แซ่ฮ้อ อายุ 33 ปีแล้ว แต่ร่างกายเติบโตช้ากว่าปกติจึงทำให้เขาตัวเล็ก เขามีอาชีพเก็บขยะ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แต่ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่คนส่วนใหญ่พากันรังเกียจ เขากลับมีจิตใจที่สะอาดและยิ่งใหญ่กว่าคนเหล่านั้น

เป็นเวลา 16 ปีมาแล้วที่นายอภิรักต์ แซ่ฮ้อเดินเข้าออกธนาคารไทยพาณิชย์ทุกวันเพื่อนำเงิน 20 บาทไปฝากในบัญชี เนื่องจากสมัยเด็กคุณครูเคยแนะนำให้เขารู้จักเก็บออม เด็กน้อยผู้มัธยัสถ์ใช้เวลา 16 ปี นำเงินที่ได้จากการเก็บขยะส่วนหนึ่งเก็บออมไว้จนกระทั่งสามารถมีเงินเก็บถึงครึ่งแสน ด้วยเหตุผลที่สุดประเสริฐ คือ เพื่อรักษามารดาที่ป่วยด้วยโรคหัวใจ เบาหวาน ความดันโลหิตสูง

มี้เข้าไปค้นข้อมูลของเขาหลังจากที่คุยป้านิด ข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าทำให้มี้รู้สึกขนลุกและทึ่งกับความคิดที่ประเสริฐและยิ่งใหญ่ภายใต้สภาพที่ไม่น่าเอื้ออำนวยนัก จิตใจที่ดีงามภายใต้รูปร่างที่ไม่สมประกอบทำให้นายอภิรักต์ แซ่ฮ้อเป็นผู้ชายที่ควรได้รับการยกย่องเชิดชู ในโลกกลมๆใบนี้ที่นับวันจะมีแต่ความเจริญทางด้านวัตถุเข้ามาแทนที่ความงดงามทางด้านจิตใจ ข่าวดีๆอย่างนี้ยังคงเกิดขึ้นประปรายทั่วทุกมุมโลกเพื่อเป็นคติเตือนใจให้โลกรู้ว่า คนดียังคงดำรงชีพอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ความดียังคงแฝงเร้นอยู่ทั่วทุกสังคม เป็นกำลังใจให้เราตั้งมั่นอยู่ในความดี

รายการตีสิบเข้าช่วยเหลือเขาโดยปรับปรุงสภาพที่อยู่ให้ถูกสุขลักษณะขึ้น มี้อธิษฐานขอให้มีโอกาสได้ร่วมทำบุญให้กับชายหนุ่มผู้แสนประเสริฐท่านนี้ และขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์และความดีที่เขาทำช่วยคุ้มครองให้นายอภิรักต์ แซ่ฮ้อ มีชีวิตที่สุข สงบ ร่มเย็น ขอให้ผ่านพ้นอุปสรรค เคราะห์กรรมทั้งหลายทั้งปวง สาธุ!

ขอขอบคุณสำหรับข้อมูลภาพจาก เว็บไซต์ Showded

หมายเหตุ: ชื่อบัญชีเงินฝาก นายอภิรักต์ แซ่ฮ้อ ธนาคาร ไทยพาณิชย์ สาขาลุมพินี บัญชีออมทรัพย์เลขที่ 023-2-23677-8 (ขอบคุณข้อมูลเลขที่บัญชีจาก เว็บไซต์ Showded ค่ะ)

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (12)

15 Jul
วันนี้น้องชายตัวน้อยของลูกได้กลับบ้านแล้ว พี่บิ๋มพี่บอยวุ่นกันน่าดู ป้านิดชวนมี้ไปช่วยดูแลความเรียบร้อย วันนี้มี้เลยโดดภารกิจดูแลอาม่าอีกวัน สงสารพ่อแม่มือใหม่ ทำอะไรไม่ค่อยคล่อง คงต้องใช้เวลาอีกหน่อย เห็นไหมลูก กว่าเด็กคนหนึ่งจะโตไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย พ่อแม่เหนื่อยยาก อดตาหลับขับตานอนขนาดไหน แต่ก็ยังยินดีเฝ้าถนอมฟูมฟักเราด้วยความรักและความเมตตา

ไว้ลูกกลับภูเก็ตมี้จะให้ลูกไปช่วยเลี้ยงน้องบ้าง ลูกจะได้รู้ว่าตอนลูกเล็กๆ อาม่า ป๊า มี้ อีโป๋ ดูแลลูกกันอย่างไร พักเรื่องเจ้าตัวจ้อยเอาไว้ก่อนนะ มี้ขอเอาเรื่องขำๆที่ลูกเล่าให้ฟังมาเก็บไว้ในบันทึกนี้ด้วยนะ

เหตุเกิดที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งในช่างห่าย เด็กชาวเกาะ 4 คน มุ่งตรงไปยังชั้นวางของที่มีขนมโมจิแสนอร่อยกองอยู่จำนวนมาก จนเจ้าของร้านคลางแคลงใจว่าเด็ก 4 คนนี้จะเข้ามาขโมยของในร้านหรืออย่างไร ทันใดนั้นเด็กทั้งสี่หันขวับและเดินตรงไปยังที่ชำระเงิน เจ้าของร้านคนเดิมฉีกยิ้มกว้างแทบไม่ทัน รีบรับชำระเงินด้วยความดีใจ มี้ก็สงสัยนะว่าขนมโมจิอร่อยขนาดถูกกวาดจนเกลี้ยงชั้นเลยหรือ แหม เล่นเอาเจ้าของร้านลุ้นแทบแย่ 555+

ได้กลับบ้านแล้ว เย้! ดีใจจัง

 
หม่าม๊า-อาม่าและบิ๊ก เบนครับ

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (11)

15 Jul
อยู่เมืองจีนลูกสาวมี้กินแต่ลูกท้อ อย่าเพิ่งท้อแท้เสียก่อนล่ะ คุยกันทีไรมีแต่เรื่องอาหารการกินเป็นหลัก ชักสงสัยว่าที่ไปช่างห่ายนี่ ไปเรียนหรือไปตะลอนชิม อิอิ เอาภาพมาลงเป็นที่ระลึกแทนละกันนะ





Shanghai Science and Technology Museum

ใหญ่ยักษ์อลังการจริงๆ


ร้านอาหารญี่ปุ่นในช่างห่าย

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (10)

14 Jul
มี้เอารูปน้องชายตัวเล็กของลูกมาแปะไว้ในบันทึกนี้อีกแล้ว น้องดูมีเนื้อมีหนังมากขึ้น อารมณ์ดีขึ้นเยอะเลย มี้ยังคงไปเยี่ยมพี่บิ๋มทุกเย็น ก็อดใจไม่ไหว อยากอุ้มเจ้าตัวจ้อย ตากลมนี่นา แถมวันนี้บ้าพลังทำกับข้าวไปให้พี่บิ๋มอีก 2 รายการ เต้าหู้สาหร่ายผัดขิงกับบะหมี่โมโรเฮยะผัดปลาแซลมอนซอสพริกไทยดำพร้อมกับน้ำขิงต้มเอง เหงื่อโชกเลย

พยายามบำเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์กับสังคมเครือญาติระหว่างที่ลูกอยู่ไกล ทั้งดูแลทำความสะอาดท่อหลอดคอของอาม่า ซื้อข้าวซื้อของ ทำภารกิจประจำวัน เป็นที่ปรึกษาด้านสุขภาพของอีโป๋ซึ่งมีโรคมาบ่นให้ฟังทุกวัน (>_<) ไม่ว่างทั้งวันแต่ก็สนุกดีนะ ชีวิตก็แค่นี้แหละลูก สนใจเรื่องตัวเองน้อยลงเราจะทำเพื่อคนอื่นได้มากขึ้น

ดูรูปน่ารักน่าชังกันดีกว่าจ๊ะ


ตากลมป๊อก ปากบางเป็นกระจับเชียว


บิ๊กเบน…เจ้าชายน้อยกับหลากหลายอิริยาบถ

บันทึก 29 วันจากเกาะอันดามันถึงช่างห่าย (9)

14 Jul
ลูกบอกมี้ว่าวันอาทิตย์ลูกและเพื่อนอีก 2 คนขึ้นรถไฟใต้ดินไปที่ Shanghai Shucheng กันเอง เพราะถามทางจากเหล่าชือเรียบร้อยแล้ว นับเป็นการเดินทางครั้งแรกที่ไม่มีผู้ใหญ่ร่วมทางและก๊วนสี่สหายก็ทำได้สำเร็จ มี้ขอแสดงความยินดีด้วยนะจ๊ะ กฎเหล็กของการเดินทางร่วมกับเพื่อน คือ ต้องมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมทาง ลูกต้องรู้จักช่วยเหลือเพื่อนและรอเพื่อน เรียกได้ว่า ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน อย่าโทษ อย่าต่อว่ากันเมื่อหลงทางหรือพลาดขบวนรถไฟ เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างเดินทางจะช่วยให้เรารู้จักวิธีแก้ไขอย่างมีสติ ความโกรธไม่เคยช่วยให้อะไรดีขึ้น ครั้งนี้ถือว่าเป็นโชคดีของทุกคนที่ไม่หลงทาง ไม่ขัดใจกัน

"ช่างห่าย ชูเฉิง" ในความหมายว่า เมืองหนังสือเซี่ยงไฮ้ เป็นร้านหนังสือขนาดยักษ์จุดหมายปลายทางของบรรดาหนอนหนังสือ มีทั้งหนังสือภาษาจีนและภาษาอังกฤษให้เลือกสรรกันอย่างจุใจ สองสาวได้พจนานุกรมจีนกับหนังสือการ์ตูน การเดินทางในวันสุดสัปดาห์ของลูก ช่างน่าตื่นเต้นแถมยังได้แหล่งความรู้ฉบับพกพาติดไม้ติดมือกลับมาด้วย น่าสนุกจังเลย!!!